Wie kent haar niet? De presentatrice van Get the picture, gezicht van SBS 6. We kennen haar allemaal maar wat we niet zagen was dat Lucille geboren is met een handicap. Tot mijn verbazing zag ik Lucille op tv bij Lijn 4 vertellen over haar boek 'Het Leven Loopt Op Rolletjes'. Lucille kwam bij mij altijd over als een vrolijke meid en ik was dus ook heel nieuwsgierig hoe ze hier mee om ging. Dus op naar de boekenwinkel en het boek gehaald en gelezen. Het gebeurt me maar weinig dat ik een boek in 1 adem uitlees maar dat is me dit keer gelukt. Wat een kracht en wat een positiviteit.

Haar visie op het gehandicapt zijn en hoe de maatschappij er naar kijkt is een openbaring voor vele. Haar droom is het wegwerken van foutjes in de omgang tussen gehandicapte en niet gehandicapte in de samenleving. Het negatieve imago te veranderen in iets positiefs. Ze wil laten zien aan de wereld dat een handicap je leven kan verrijken. Niet alleen voor de gehandicapte zelf maar ook voor diens directe omgeving.

Na het zien van het interview en het lezen van haar boek werd ik steeds nieuwsgieriger naar de vrouw Lucille. Immers is haar visie exact dat wat ik graag over zou willen brengen. Het leven stopt niet na een handicap maar heeft nog enorm veel te bieden. Ik trok de stoute schoenen aan en emailde naar Lucille met de vraag of ik haar mocht interviewen. Binnen een paar dagen kreeg ik al een reaktie. Groot was mijn schrik jeee wel gehoopt maar niet verwacht en dan nog wel zo snel. Ik maakte met Evelien een afspraak en ging me best doen om het interview voor te bereiden. Uiteraard ben ik geen journalist maar wilde wel de juiste vragen stellen.

En dan is de dag daar. De grote dag van het telefoongesprek. Met een kloppend hart zat ik klaar met de telefoon binnen handbereik. Hoe zou ze zijn? Zal ik uit me woorden kunnen komen? Kom ik niet te klungelig over? Kortom bibber en beef. En dan gaat de telefoon... Hallo met Lucille. En hop weg zijn alle bibbers en bevers. Zoals Lucille overkomt op tv zo is ze in het echt ook. Een bruisende persoonlijkheid die er vrolijk op los babbelt. Ik zat klaar met me laptop op me schoot en me vragen in beeld. Ik had het zo ingeschat dat ik terwijl Lucille de vragen zou beantwoorden ik zou tikken...  Maar Lucille babbelde lekker door en dat konden me vingers allemaal niet meer bijhouden. Ik heb genoten van het gesprek en mijn waardering groeide met de minuut.
 

Lucille Werner een sprankelend bruisend maar vooral sterk persoon. Ze heeft enorm veel bereikt in haar leven en zal nog veel meer gaan bereiken, maar is zo gewoon als jij en ik. Ondanks en dankzij haar wankele benen staat ze met beide benen stevig op de grond.

Het interview van Belinda met Lucille:

Het feit dat je niet goed kan lopen zorgt er voor dat je creatiever moet zijn en dat je meer uit je zelf moet halen. Dit verrijkt je leven meer maar zijn er ook dingen waar je wel eens boos om bent omdat je die moet missen?

Omgaan met een handicap is een proces wat je door moet. Het is een proces van verdriet, ontkenning en van vechten. Je moet je zelf toelaten om boos te zijn en om verdrietig te zijn. Je mag schoppen. Dit proces maakt je alleen maar rijker. Want je moet hier weer uit komen en tijdens dit proces ervaar je dat je handicap ook iets eigens heeft. Je bent tijdens dit proces op je zelf gefocust en leert daarom je zelf veel beter kennen.

Op deze manier kan je handicap je vriendje worden. En net als met een normale vriendschap is er naast blij zijn ook ruimte voor boosheid. Er moeten dalen zijn om pieken te beleven, het is een wisselwerking en het is belangrijk dat je hier een balans in vindt. Je moet je beseffen dat je de moeite waard bent en dat je er mag zijn. Mijn handicap is mijn vriendje want niet alleen ondanks mijn handicap heb ik een hoop bereikt maar ook dankzij mijn handicap.

Ik vond het zeer boeiend om te lezen hoe mensen die dicht bij jou staan met jou omgaan en hoe zij naar jou kijken. Zijn er dingen naar voren gekomen tijdens hun verhalen die jij niet van hun wist?

Vooral mijn moeder vond het lastig om hier over geïnterviewd te worden. Haar reactie was dat ik toch een heerlijk kind was. Bij haar verhaal kwamen vooral de kleine dingen naar voren die aan mij voorbij waren gegaan. Zoals het verhaal dat ik niet mocht afzwemmen omdat ik niet snel genoeg was. Mijn moeder kreeg 4 kinderen in 5 jaar tijd en ze behandelde me dus ook niet echt anders dan de rest. Het viel mij vooral op dat mijn omgeving niet door had hoe ik er mee om ging en welk proces ik heb door moeten maken. Ze waren erg verbaast wat voor invloed het allemaal gehad heeft.

In je boek komt heel goed naar voren dat je een hele positieve instelling hebt. Maar zijn er ook dagen dat je die kracht niet kan vinden en hoe ga je daar dan mee om?

Er zijn dagen dan heb ik heel veel pijn en dan trek ik me terug. Dan ga ik wat rommelen in huis. Ik kan eigenlijk zeggen dat ik maar 1 keer gehuild heb om dat wat ik heb. Dat was toen ik een hamstertje kocht. Ik kwam de dierenwinkel uit met mijn hamstertje in een doosje en buiten werd het doosje afgepakt door een paar voorbij komende jongens op een brommer. Ik kon niet achter ze aan rennen.
En tijdens mijn tienerjaren ben ik wel eens boos geweest omdat ik geen hoge hakken kon dragen.

Je bent een behoorlijk strebertje, is dit een aangeboren karaktereigenschap of heb je deze gaande weg ontwikkeld?

Het is eigenlijk een combinatie van beide. Ik denk dat het aan de ene kant een aangeboren karaktereigenschap is en dat hij versterkt is door mijn handicap.

Je bent constant op zoek naar dingen die een uitdaging voor je zijn. Zoals de poging om als amazone op te treden in het circus.
Hoe ga je er mee om als je moet incasseren dat de dingen die je probeert toch niet lukken?

Toen Joop van den Ende me belde voor het circusprogramma dacht ik, ik kan paardrijden dus dit kan ik ook. Maar toen ik allerlei blessures op liep en zelfs naar de huisarts moest ivm botsplinters wist ik dat ik alles gegeven had wat ik kon geven. Ik was tot het uiterste gegaan en dan kan ik het loslaten. Omdat ik me dan volledig gegeven heb kan ik het relativeren.

Tijdens je schooljaren camoufleer je jouw manier van lopen met behulp van een hoop humor en stoer gedrag. Wanneer je nu een ruimte moet betreden waar vele ogen op je gericht zijn hanteer je dan die zelfde methode of heb je een andere ontwikkeld?

Wanneer ik nu naar bijvoorbeeld een bedrijf moet, dan zorg ik er voor dat ik me goed presenteer, en dat ik weet waar ik over praat. Ik verstop me niet maar vertoon me juist met kracht. Probeer de kracht uit te stralen.

Je bent hopeloos verliefd op een man en hij op jouw maar het is duidelijk dat hij toch wel enigszins moeite heeft om er mee om te gaan. Stop je de relatie of zoek je een andere manier om hier mee om te gaan?

Tijdens mijn jeugd leerde ik iemand op vakantie kennen die vertelde met mij nooit een relatie aan te kunnen gaan omdat hij iedere dag moest joggen. Wanneer iemand zo reageert dan ga ik daar absoluut geen energie in steken. Het is natuurlijk anders wanneer je beide gezond in een relatie stapt en dat 1 van beide partijen iets overkomt. Mijn oom heeft diabetes en hierdoor heeft hij een amputatie ondergaan. Mijn tante en oom waren vroeger een actief leuk stel en dat veranderde hier natuurlijk door. Maar omdat ze beide door het proces heen gingen zagen ook zij dat het je ook verrijkt.

Wanneer iemand in je nabije omgeving te intensief wil helpen, hoe maak je die persoon dan duidelijk dat je dat niet prettig vind zonder die persoon te kwetsen?

Eigenlijk weet iedereen in mijn omgeving wel dat ik het niet prettig vind. Dat komt ook omdat ik zelf altijd al roep van ik kan dat allemaal zelf. De enige die mij altijd wil helpen is mijn moeder. Maar dat laat ik gewoon gaan. Zo wil ze me altijd een arm geven. En dat schept ook wel eens komische situaties. Zo gingen we samen een winkel in met schuifdeuren. Vanuit tegenovergestelde richting kwamen ook mensen aan maar mijn moeder weigerde me los te laten. Omdat je met een handicap altijd een paar stappen vooruit kijkt kon ik al inschatten dat dit een botsing zou gaan worden. En ja wel hoor tussen de deuren kwam het tot een botsing. Maar ze bleef me arm vasthouden.

Je zet je in om het imago van de gehandicapte te verbeteren. Hoe doe je dit?

Ik zou graag willen dat het verkeersbord voor gehandicapte veranderd wordt. Er zijn al veel aanvragen hiervoor gedaan door bedrijven en instellingen.
Door het schrijven van het boek wil ik aan de wereld laten zien dat een handicap kan bijdragen aan je geluk. Het kan je leven verrijken en je iets extra´s geven. Naar aanleiding van mijn boek geef ik workshops. Door het communiceren met bedrijven wil ik laten zien dat gehandicapte een plaats verdienen in de maatschappij. Het is zelfs jammer als een bedrijf geen gehandicapte in dienst heeft. Want een gehandicapte heeft net iets meer ambitie en loopt net een stukje harder..

Maar ook moet de gehandicapte zelf een stuk verantwoording in eigen hand nemen. Ook al ben je voor 100% afgekeurd dan nog betekend dat niet dat je op de bank moet blijven zitten. Mijn nichtje is zwaar gehandicapt en ondanks dat ze aan de zuurstof zit doet ze nog haar dingen. Deelnemen aan de maatschappij hoeft niet perse door fulltime in een fabriek te werken of op een advocatenburo. Er zijn heel veel mogelijkheden om je binnen je grenzen nuttig te maken en hierdoor een beter eigenwaarde te krijgen. Ik zeg wel eens die mooie spijkerbroek zat toch altijd veel beter als je hem zelf verdiend had dan wanneer je hem van je moeder kreeg. De term voor 100% afgekeurd worden zou dus anders moeten, want hiermee geef je de persoon het idee voor 100% niet meer te voldoen. Het is belangrijk dat je bezig blijft al is het maar een paar minuten of een uur. Het is belangrijk dat je jezelf blijft presenteren. Een handicap hoeft niet altijd tegen je te werken maar je kan hem ook gebruiken.

Lucille, bedankt voor dit gesprek ik heb enorm van je geleerd!

Naar aanleiding van haar boek geeft Lucille motivatietrainingen en workshops. Zo heeft zij haar eigen thema "Handi Heaven" in het leven geroepen. Aan de hand van een interactief spel kan het publiek mee discussiëren en vragen stellen over onderwerpen die anders moeilijk bespreekbaar zijn. Maar daar blijft het niet bij.

Lucille toert door de Nederlandse theaters met "All the way music". All the way music is een fantastisch project waarin jonge veelbelovende artiesten met een handicap u op muzikaal gebied een onvergetelijke avond bezorgen. Meer hierover kun je lezen op de website .

Mis(s) verkiezing 2005
Een taboedoorbrekende, respectvolle maar brutale serie waarin mooie, sterke vrouwen met een handicap de hoofdrol spelen. Dat is waar het in de nieuwe televisie-serie ‘MIS(S) Verkiezing 2005 ' om draait. Lucille Werner presenteert de programmareeks. Zij laat met deze serie zijn dat gehandicapten ook zelfbewuste vrouwen zijn die midden in het leven staan. “We hebben voor een MIS(S) verkiezing gekozen omdat schoonheid nooit geassocieerd wordt met een gebrek, wij doen dat wel.” Lucille weet als geen ander hoe het is om te leven met een handicap en om in de spotlights te staan. In ‘MIS(S) Verkiezing 2005 ' neemt ze geen blad voor de mond, geeft ze ongezouten commentaar en daagt ze de meiden uit zichzelf te laten zien…. en hoe. In het nieuwe tv-seizoen zal het spraakmakende programma op de buis komen. Wil jij je nog aanmelden? Surf dan naar www.eye2eyemedia.nl

Durf jezelf te zijn, er zijn nog zoveel anderen!

Hieronder nog even alle websites van en over Lucille en haar projecten:

Lucille Werner
Eye2eyemedia
All the way music
Frank Boers Artist Management
Stichting Cargo 

Hoofdsponsor ChiqueLingerie.nl